САЙН УУ, ГУНИГ МИНЬ

Францын нэрт зохиолч Франсуа Куарегийн 1953 онд, 18 насандаа бичсэн “Сайн уу, Гуниг минь” бэсрэг роман хэвлэгдсэн даруйдаа олон улсад нэрийг олж, тэр дундаа Католик шашны үнэт зүйлс хүчтэй байсан Европын нийгмийг ёстой л донсолгосон юм. Зохиолд арван долоохон настай охины өөрийн онцлогт хувь хүн болж төлөвших гэсэн хүсэл эрмэлзэл хийгээд нийгмээс тулгаж буй оноосон дүр хоёрын дундах зөрчил, мөнхүү зөрчлөөс үүдэх гуниг ганьхарлыг нүдэнд үзэгдэж, сэтгэлд тэмтрэгдтэл, эрс шулуухан бичсэн нь тийнхүү шашны уламжлал, дэг жаяг нь ноёлог хэвээр асан европын уншигчдын нүдийг бүлтийлгэсэн хэрэг болсон билээ. Куарегийн зохиол гагц ил задгай, эрс шулуунаараа олны анхаарлыг татсан юм биш. Басхүү олон зуун, магадгүй олон мянганы турш зөвхөн эрчүүдийн төсөөллөөр хэлбэржиж, эрчүүдийн гараар л бичигдэж ирсэн эмэгтэй хүний дотоод ертөнцийг эмэгтэй хүн өөрөө уудлан дэлгэснээрээ шударга бөгөөд онцлог байв.

“Сайн уу, Гуниг минь” романыхаа нэрийг Куаре эх орон нэгт, алдар суут найрагч Поль Элуардын “Зуурдын амьдрал” шүлгийн эхний мөрөөр нэрлэжээ. Харин насанд хүрээгүй тул хэвлэлийн газартай эцэг эхийнхээ оролцоотой гэрээ хийх шаардлагатай болоход эцэг нь охиныхоо нэр төрийг бодсондоо ч тэр үү, мөнхүү “задгай” зохиолын зохиогчийг өөр нэрээр төлөөлүүлэх санал гаргажээ. Тийнхүү охин өөрийн шүтдэг зохиолч Марсел Прүстийн “Алдагдсан цагийн эрэлд” романы нэгэн дүр Принцесс дэ Саганы нэрийг өөртөө авахаар шийдсэнээр хожмоо Франсуа Саган хэмээх бичгийн нэрээрээ олон сая уншигчдынхаа зүрх сэтгэлд хоногшин үлдсэн билээ.

Хэвлэгдсэн он 2017
ISBN 978-999-788-2
GoodReads.com дээрх уншигчдын сэтгэгдэл
Orchlon
Хүн ер нь жаргалтай байхдаа өөрийгөө сонсож, ойлгож, дотоод ертөнцөө танин ухаарах тухай боддог гэж үү? Гунигт мэдрэмж бие сэтгэлийг эзэмдэж, гуниг дагуулсан үйл явдал бидэн дээр айлчлан ирэхэд л бид сая нэг юм дотогшоогоо өнгийж, өөрийн ертөнцийн гэрэл сүүдрийг олж харахаар зэхдэг юм шиг. Гуниг гэж чухам юу вэ гэж бодож эхлэхдээ л ертөнцийн үнэнтэй, бодит бүхэнтэй нүүр тулахад хичээнгүйлэн тусладаг тийм нэгэн сонин содон мэдрэмж юм байна аа гэж бодов. Жаргалтай, дэврүүн явахад амьдралын тухай ухаантайхан эргэцүүлэх чадал бидний ихэнхид байхгүй. Тэгэхээр амьдрал гунигийн дүрд хувилан бидэн дээр ирэхдээ өөрийг нь илүү таашаалтайгаар, илүү амттайгаар мэдрэх боломжийг олгодог бололтой. Уйт бодолд эзэмдүүлэн хүндээр санаа алдах өдрүүд минь биднийг хүн болгодог гэвэл санал нийлэх үү? Би хувьдаа “тийм ээ” гэж толгой дохиод “Сайн уу, гуниг минь” мэнд мэдэхэд бэлээн...

2018.03.20